ΑΤΑΝΣΙΟΝ, ΑΧΤΟΥΝΓΚ ΚΑΙ ΠΡΟΣΟΧΗ!
(Προς ενημέρωση σε περίπτωση μελλοντικής ανάγνωσης του αριστουργήματος: Το σωτήριο έτος 2020, όλος ο πλανήτης βίωσε μία πανδημία τον COVID. Και μόνο στον ήχο βήχα, πεταγόμαστε και διακτινοζόμαστε 30 μέτρα απ τον κρυωμένο. Στο μικρό χωριό κάτω στη Μεσόγειο προς Ανατολή, την Ελλάδα, αποφασίστηκε από το Υπουργείο Υγείας, να χορηγηθούν δωρεάν πάνινες μάσκες σε όλα τα σχολεία. Κάποιος φωστήρας, πρέπει να πήρε τα μέτρα απ το κεφάλι του E.T. του εξωγήινου και οι μάσκες που παρέλαβαν οι μαθητές, είχαν διαστάσεις καλύμματος αυτοκινήτου. Η πληροφορία αυτή μπορεί να φανεί χρήσιμη στους επόμενους ιστορικούς.)
Το παρόν ….. δημιούργημα σε καμμία περίπτωση δεν προσπαθεί να διακωμωδήσει ένα τόσο σοβαρό θέμα, όσο η χρήση της μάσκας (δάκρυ)
Σήμερα το παιδάκι μου επέστρεψε απ το σχολείο πολύ χαρούμενο: Παρασκεύαζα κουλουράκια στην κουζίνα, όταν χωρίς να έχω οπτική επαφή, το άκουσα να εκστασιάζεται:
“Τη φοράω και πετάω” . Αυτό δεν θα με θορυβούσε αν ήταν κορίτσι. Μόνο που είναι αγόρι.
“Σου ήρθε περίοδος παιδί μου;”
“Οχι, μάσκα μου ήρθε”
“Γιατί δεν σου ερχότανε τζόκερ παιδί μου;”
Δεν έλαβα απάντηση. Όταν αποφάσισα να αντικρύσω το σπλάχνο μου (κι άλλο δάκρυ) δεν είδα πρόσωπο, παρα μόνο μία τεράστια αιώρα στο πρόσωπό του:
“Γιωργάκη, τί γυρεύει η αιώρα στη μούρη σου;”
“Κυρία Πελαζύ, δεν με λένε Γιωργάκη. Αχιλλέα με λένε.”
“Ω, Αχιλλέα, πόσο χαίρομαι που δεν σε βλέπω. Μπορείς να βγάλεις το τεντόπανο απο το πρόσωπο;”
“Ω ασφαλώς κυρία Πελαγία.” Το βγάζει.
“Αχιλλέα! Θαύμα, εξαφανίστηκαν όλα τα σπυριά απ το πρόσωπο” “Το ξέρω κυρία Πελαγία, πήγαν αλλού”
“Πάντως φύγαν απ το πρόσωπο. Μπράβο Αχιλλέα. Θα μου δανείσεις για λίγο τη μάσκα να δω τι κάνει με το πόδι της χήνας;”
“Να σας την δώσει ο Γιώργος, προσγειώνεται σε λίγο, ελπίζω όχι στην Αγχίαλο”
“Αχιλλέα παιδία μου, η Παναγιά μαζί σου κούκλος έγινες”
“Ευχαριστώ θερμά κυρία Πελαγία, πάω στη μαμά μου, ελπίζω να μην μου πει να στρώσω τον πωπό να διαβάσω”
“Γιατί αγόρι μου;”
“Τα σπυριά που λέγαμε”
Σε μισή ώρα και βάλε χτυπάει το κουδούνι του διαμερίσματος: Η Πελαγία τρέχει κι ανοίγει. Ενα αλεξίπτωτο βρίσκεται όξω απ την πόρτα:
“Μάνα”ψέλλισε το αλεξίπτωτο
“Γιώργη εσύ;”
“Ναι μάνα εγώ”
“’Ελα μέσα θησαυρέ μου. Βγάλε το αλεξίπτωτο απο πάνω σου”
“Δεν είναι αλεξίπτωτο, μάσκα είναι”
“Γιώργο αποφάσισα να σου αγοράσω την αγαπημένη σου μάσκα απ’ όπου θες, εγώ, θέλω τη δική σου, λιγάκι. Ξέρεις πέρασε κι ο Αχιλλέας απο δώ.”
“Ο Αχιλλέας; Μα, αφού είχαμε κανονίσει να πάει να κάνει πλάκα στην μαμά του Μίλτου”
“Μάλλον δεν έβλεπε και κατέληξε εδώ. Δώσε μου την μάσκα σου τώρα”
“Μάνα δεν γίνεται”
“Γιατί παλικάρι μου (το κ@ρατό σου μέσα; σκέψη)
“Η κυρία Φρόσω του Νικόλα μου δίνει 300 ευρώ για λιποσύσφιξη και αντιμετώπιση γαστροπαλινδρόμησης”
“Τα θεραπεύει όλα αυτά;”
“’Ενα πράγμα θα σου πω μάνα: ο αποπάνω όροφος ρυθμίστηκε αυτόματα στην πολεοδομία, Οι απο δίπλα το έκαναν αιώρα και έγινε φράπα η μούρη τους και ο κυρ Ανέστης ο Προποτζής είχε τεράστια απήχηση”
“Γιατί παλικάρι μου;”
“Επειδή ο γιός της κυρίας Τασούλας, ο Γεράσιμος, πήγε με τη μάσκα στο πρακτορείο του και ο κυρ Ανέστης νόμιζε ότι πήγε για ληστεία, του παρέδωσε όλα τα δελτία, τα ξυστά και τα λαχεία και κέρδισε το τζόκερ: Μάνα, να ρωτήσω αν την πουλάει τη μάσκα;”
ΤΕΛΟΣ ΗΛΙΘΙΟΥ ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟΥ, ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΚΟΙΝΟ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΑΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΕΤΑΕΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΒΡΩΣΙΜΑ.